rehber öğretmenim

Anne ve Babalık Fedakarlık İster

Çünkü anneyim, babayım… anne ve baba olmayı bana kimse öğretmedi. Bildiklerimi kendi annemden , ailemden , arkadaşlarımdan , biraz da gazete ve dergiden ve bazı kitaplardan öğreniyorum…. İyi bir anne ve baba olmak istiyorum… istiyorum ki çocuğum akıllı , terbiyeli , başarılı , mutlu herkesin sevip beğendiği çocuklar olsun. Onlarda büyüdüklerin de beni sevgi ve övgüyle ansınlar… Onlara ne iyi baktığımı , nasıl büyüttüğümü , onlar için ne büyük fedakarlıklara katlandığımı anlatsınlar… onları hayata hazırlayayım , bir çok şey öğreteyim, her zaman sevgi dolu , sabırlı,anlayışlı bir anne ve baba olayım… Ama bu bazen öyle zor oluyor ki… bütün iyi niyetlerime rağmen her şey istediğim gibi olmuyor…. Bir bakıyorum ki istemeden çocuğuma kızmışım… onu azarlıyorum,deliler gibi bağırıyorum. Hatta ara sıra el kaldırıp dövdüğüm bile oluyor…. Sonradan yaptığıma öyle pişman oluyorum ki; çok da üzülüyorum… bu savunmasız küçük yaratığa nasıl vurdum? Nasıl el kaldırdım? Hani onu o kadar çok seviyordum? Ben ne biçim anneyim,ne biçim babayım? Kendimi yiyorum. Ama elimde değil… bazen de öyle sabırsız ve sinirliyim ki… yapmam gereken bir sürü iş var, hepsini de yetiştirmek istiyorum. O an en küçük bir yaramazlığa , bir söz dinlememeyi bile kaldıramıyorum. Öyle özeniyorum ki şu sabırlı annelere ve sabırlı babalara , hiç kızmayan , sinirlenmeyen,hoşgörülü , her zaman güler yüzlü annelere,babalara Ama ben yapamıyorum… neden? ÇÜNKÜ BEN DE İNSANIM. alıntı:Leyla NAVARO,Gerçekten Beni Duyormusun